Op 23 oktober vorig jaar lag ik op de bank in de woonkamer omdat ik me niet goed voelde, Ik had uitvalverschijnselen aan de linkerkant van mijn lichaam en heel veel vreselijke hoofdpijn met braken. ( Ik had er al twee weken last van maar volgens verschillende huisartsen was het migraine).

Ik moest nog 10 minuten wachten en dan zouden mijn vriend en ik naar het ziekenhuis gaan want de dokter had een afspraak geregeld bij de neuroloog.
De uitval verschijnselen waren 's nachts begonnen en werden steeds erger, Opeens kreeg ik een soortkramp in mijn hele lichaam mijn hoofd sloeg achterover, tanden op elkaar en alles begon te schokken, ik had het gevoel dat mijn ingewanden eruit wilden vliegen. Ik produceerde ontzettend veel schuim en ik dacht dat ik zou stikken. ik was wel helemaal bij en ik was zo bang, ik dacht alleen nog laat het overgaan, hoe dan ook.
Mijn vriend compleet in paniek, wilde mij beademen maar liep uiteindelijk op sokken naar de huisarts en zo ben ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht in Groningen.

Op de bank kwam ik nog iets bij maar ik was zo moe, niet normaal meer... Dit heb ik tijdens de MRI en andere onderzoeken nog eens 2 keer in het ziekenhuis zo erg gehad.
Tot ik erachter kwam dat als Rene ( mijn partner) met mij rustig bleef het niet zo erg werd. Dus net als bevallen rustig puffen/ concentreren op je ademhaling. Ik voelde het steeds aankomen die aanvallen en bleef altijd normaal aanspreekbaar.

Nog die avond kreeg ik te horen dat ik Sinus Trombose ( is een bloedprop in de hersenen) had die met medicatie zou moeten oplossen, het zat in het gedeelte dat ook epilepsie kan veroorzaken dus vandaar die aanvallen. Ik kreeg sintrom (bloedverdunner) en diphantoine ( anti- epileptica).
En zo ging het de dagen erop beter , geen aanvallen meer, alleen het zien werd steeds slechter. wat bleek.. ik had vocht in de hersenen en hier heb ik een aantal weken diamox tegen genomen. 10 dagen later ging ik lopend het ziekenhuis uit.

Bijna 4 maanden ging alles goed, ik had geen aanvallen niks. begon al weer te denken aan auto rijden maar goed. Ik mocht van de neuroloog van de sintrom af.
Je moet dan steeds prikken bij de trombose dienst en het is een zwaar medicijn dus ik was blij dat ik eraf mocht... Ook de diphantoine mocht met een halve per keer omlaag. Ik heel blij want ik geloofde toch niet dat ik epilepsie had en die boekjes die ze me in het ziekenhuis gaven had ik al weg gegooid.

Een week later.. werd ik niet lekker.. allemaal prikkels aan de linkerkant van mijn lichaam en ik doodsbang. ik dacht; nu heb ik het weer, een infarct... Opgenomen in het ziekenhuis, weer MRI, gelukkig geen infarct, waarschijnlijk epilepsie dus diphantoine weer omhoog..
Het was een teleurstelling maar er was zekerheid die medicijnen nam je dus niet voor niks! twee weken later kreeg ik me hier in huis toch een aanval tijdens het strijken, schudden/ kwijlen maar ik was extreem rustig, ik wist tenslotte wat het was dus geen paniek.
Ik maar tegen Rene zeggen dat alles goed was, maar hij kon mij niet verstaan en hij bemerkte het feit dat deze aanval toch wel duidelijk anders was... Ik was nog steeds bijen het leek mij niet zo erg allemaal... Toch de dokter gebeld en hup naar de neuroloog.. Alleen liep ik in het AZG ( rene moest de auto parkeren)en toen weer zo'n aanval, ik voelde het aankomen maar dacht dat ik neurologie wel alleen zou redden.

Nu was gebeurt waar ik toch wel bang voor was geweest. Daar zat ik en niemand wist wat er met mij was en ik kon het niet duidelijk maken wat er met me aan de hand was want niemand kon mij verstaan, ik schaamde me dood... maar alles kwam goed.. Ik werd geholpen door vriendelijke mensen en de aanval was binnen een halve minuut weer over. Concl. van de neuroloog de spiegel was veel te hoog ze hadden me vergiftigd... dus nu had het medicijn de aanvallen uitgelokt! weer blijven slapen dus! En nu over op Ascal ( aspirine/bloedverdunner) en depakine enteric 3 keer daags 500 mg. Nu voel ik me fantastisch, ik kan de hele wereld aan, Ik ben vandaag precies een maand aan de depakine maar ik heb nu een dag of drie gehad dat ik me minder voelde.
Het voelt alsof een zware zak in mijn nek wordt gelegd die de linker kant naar beneden wil drukken.
Ik kan me niet concentreren waar ik mee bezig ben.
Als ik wakker wordt dan weet ik al dat die dag zo zal zijn. Nu was het zo dat ik twee dagen ervan heb gehad tijdens mijn menstruatie en de andere dag was nadat ik iets van ander halve week aan de depakine was.. ik ben ook zo plots met de diphantoine gestopt. Wie weet heeft dat er ook niets mee te maken... 23 april 2002 is het een half jaar geleden, het is als een waas voorbij gegaan die 6 maanden. Ik heb er een hoop van/over geleerd.

Ik ben Claudia en ik heb Epilepsie. info@dkb-bali.com