Als nuchtere Hollander zeg ik maar zo: je kunt niet alles hebben en/of doen. Het kan verslavend worden want er zijn mensen die er op "kicken". Ze pronken met wat zij "voor de deur hebben staan" en vaak wordt het gebruikt als toets "hoe goed jij het gemaakt hebt in de maatschappij”.

Als je er eenmaal aan begint zal je, denk ik, gauw niet meer zonder kunnen en er maar weer moeilijk vanaf komen. Daarom ben ik er maar nooit aan begonnen want dan had ik dit waarschijnlijk nooit geschreven…

Ik heb last van korte absences variërend van enkele seconden tot enkele minuten met gemiddeld drie maal per maand. Ik ben zeven jaar op de fiets naar mijn werk gegaan en heb onderweg in deze zeven jaren slechts twee absences gehad. Bij de ene was ik slechts van de fiets afgestapt, rustig verder gelopen en op een klein kruispunt overgestoken zonder problemen: misschien met geluk bij groen licht ? Bij de andere was ik met mijn fiets rustig van een helling bij de brug afgereden. Deze is zo´n vijftig meter lang en zo´n tien meter hoog en eindigt in een klein ondiep slootje waarin ik, gelukkig slechts met een natte broek, weer bij kennis kwam. Had ik beide keren achter het stuur van een auto gezeten was ik misschien de tweede keer over de kop gegaan en niet overleefd maar minimaal totall-loss. Dan had ik dit waarschijnlijk nooit geschreven…

Ik ben dus zeven jaar op de fiets naar mijn werk gegaan: zodoende 7 jaar maal tweehonderd werkdagen tweemaal daags dus zo´n 2.800 keer fietsen voor een rit van een kwartiertje: 700 uren op de fiets, dus één maal per ongeveer 350 uren op de fiets. U rijdt met een auto al gauw zo´n 10.000 km per jaar en dat is misschien wel 175 uren in deze auto dus, in vergelijking met de fiets, al gauw één maal in de twee jaren een absence met alle risico´s van dien. Als ik het was gaan doen had ik dit waarschijnlijk nooit geschreven…

Deze risico´s zijn te groot en deze blijven een belangrijk criterium bij de vraag “doe ik het of doe ik het niet ?”. Zolang het slechts gevolgen voor jou heeft moet je dat uiteraard zelf weten maar er kunnen veel te grote gevolgen voor anderen zijn. Deze kunnen niet opwegen tegen het genot of gemak dat jij zou hebben met autorijden. Je kan andere weggebruikers het slachtoffer maken. Wanneer jij andere mensen doodt of verlamd veroorzaak je veel te veel leed bij derden. Je kan uiteraard ook zelf sterven of verlamd raken bij een ongeluk maar met een vrouw en kinderen kan je dat niet maken en familie en/of vrienden zullen daar ook veel moeite mee hebben. Als ik het was gaan doen had ik dit waarschijnlijk nooit geschreven en/of anderen dit nooit gelezen…

Ik ben getrouwd en heb twee kinderen maar geen rijbewijs dus ik zal nooit autorijden. Mijn vrouw kan het goed en dat heeft ze niet van een vreemde want mijn wijlen schoonvader was auto-instructeur. Ik zal zelfs nooit rijden in de eerste nieuwe auto die net door ons besteld is…

Er zijn voldoende alternatieven. Je kan op de fiets voor in de buurt. Er is in Nederland een goed openbaar vervoer, zeker rond de grote steden, waar je de tijd van woon-werkverkeer kan gebruiken om te lezen: je dagelijkse krantje, zodat jij niet 5 minuten voor je weggaat even op teletekst moet kijken voor het nieuws, of een goed boek.. Je ziet er ook steeds meer mensen met een cd´tje. Het is bijna vanzelfsprekend dat je met anderen kan meerijden, zeker met familie, vrienden, kennissen en collega´s die weten waarom.

Als ik het zou gaan doen kan ik waarschijnlijk ooit niet meer schrijven en/of anderen niet meer lezen…

met vriendelijke groet J a c k mijn Email: jack.vanrijn@planet.nl