Beste mensen,
Voor mij zijn enkele weken geleden mijn benen letterlijk onder mijn lijf weggeslagen. Niets vermoedend stond ik s' morgens de schooltasjes van mijn dochtertjes (4 en 7 jaar) dicht te ritsen en plotsklaps kwam ik bij in het ziekenhuis. Ik had een epileptische aanval gehad, door bleek later, een tumor. Inmiddels is de tumor verwijderd, goedaardig 2e graads en ik heb eigenlijk goedkeuring van de Neuroloog om mij leven weer op te pakken. Nu is dat met de verwijderde tumor al onzeker, maar die kan ook pas over 10 of 20 jaar terugkomen of misschien nooit meer. De epilepsie echter, ligt dagelijks op de loer en dat is zo'n aanslag op mijn leven. Angstig, onzeker, kan ik wel alleen ergens naar toe, durf ik dat wel. Ik heb een aanval en daarna absences gehad na de operatie. Een wereld gaat voor mij open. Twee maal daags slik ik Depakine (=2000 mg), nooit slikte ik medicijnen.
Ik ben 40 jaar en dan zou het leven pas moeten beginnen, nou dat is duidelijk!
Sonja Eeming
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk