| Verhaal van gerrit, zes jaar Sinds onze Gerrit zes jaar is, is er dus iets met hem aan de hand wat voor mij zichtbaar wordt. Tot overmaat van ramp komen we terecht bij een kinderarts die hem medicijnen voorschrijft die ik vanwege de onbekendheid met wat er gebeurt aan hem geef. Achteraf, nadat ik kon terugblikken, kan ik zeggen: had ik dit maar nooit gedaan, want de klachten werden alleen maar erger, hij werd ook nog eens wild en onberekenbaar, elke nacht een drama, ook mijn nachtrust naar de maan, onderlinge ruzies vanwege deze toestand, niemand had meer rust. Oorzaak onbekend ... En daar sta je dan, inmiddels vier kinderen, veel herrie en wat al niet. het is voor mij in elk geval onhoudbaar en op een dag kom ik in gesprek met een man die zich paranormaal genezer noemt en magnetiseert. Ik ken hem nauwelijks, maar hij zegt na het gesprekje op straat: "Als je wilt, kom dan eens langs." Ik denk: "Ik weet niet wat deze man in zijn mars heeft, maar wat heb ik nog te verliezen." Na drie dagen bel ik hem op en maak een afspraak. Ik ga met gerrit naar hem toe. Hij behandelt hem de eerste keer en geloof het of niet, maar na deze eerste behandeling stopten zijn epileptische aanvallen, niet voor één keer, maar ze bleven weg. Omdat de oorzaak volgens de kinderarts onbekend is, wordt ik na deze ervaring gesterkt in het idee dat het een emotionele kwestie is en dat ik blijkbaar een supergevoelig kind heb. Ik blijf dus komen en na twee jaar waag ik het ook om zijn medicijnen tegen de epilepsie (waar het trouwens alleen maar erger van werd) af te bouwen. Daarna blijft hij drie jaar lang aanvalsvrij zonder medicijnen. Zelfs zijn EEG blijkt bij onderzoek nauwelijks nog aktiviteit te vertonen wat epilepsie betreft. Hij gaat naar de lagere school, zit inmiddels in de vierde klas (groep 6) en alles gaat goed. Dan op de dag dat er met dikke koeieletters in de krant staat: OORLOG (ik spreek hier nu over de Golfoorlog) en er niets dan dat voor de t.v. te zien is, breekt ook hier de hel weer los. Het gaat mis met gerrit. Ook moet ik bij de onderwijzer komen die plotseling opmerkt dat hij alle sommen fout maakt en een half uur later dezelfde sommen goed maakt. De epilepsie komt terug. Inmiddels waren we verhuisd, maar omdat ik zulke slechte ervaringen had met medicijnen en zulke goede met de magnetiseur, ging ik terug naar hem. Maar deze keer mocht niks meer baten. Ik zag het een jaar aan, maar uiteindelijk werden de epileptische aanvallen erger en erger en donderde hij overal neer. Hij was toen twaalf jaar oud. Het frappante was dus wel weer dat het opnieuw uitbreken van zijn epilepsie gelijktijdig was met het uitbreken van de Golfoorlog. Onze huisarts verwijst ons en gerrit naar een antroposofische kinderkliniek en daar wordt gerrit opgenomen. Hij krijgt daar een zeer intensieve therapie, reguliere medicijnen worden nog steeds achterwege gelaten. Maar na zes weken therapie is er geen enkele verbetering te bespeuren. Hier wordt nu verder gekeken en verder dan onze neus lang is. Er wordt een afspraak gemaakt in het AZU voor een MRI-scan. De uitslag is: een hersentumor ter grootte van een tennisbal. Je zou denken dat ik bijna flauw viel van de schrik, maar het werkt andersom, ik ben bijna opgelucht ... eindelijk weet ik wat de oorzaak is, tenminste de directe oorzaak. Dit staat verder los van de "verhalen" en ervaringen die ik hiervoor schreef. Voor mij blijft dat nog steeds rechtovereind staan, daarvoor was alles te intens. De schrik en de paniek komt later. Ook al de psychische klachten zijn nu beter te verklaren, tenminste als directe oorzaak. Er volgt een hersenoperatie, de eerste. Een mengglioom, het was een mengvorm van een tumor met astrocyten en oligodendrocyten, kwaadaardigheid graad drie. Er volgt geen nabehandeling omdat bestraling bij jonge kinderen te veel schade aan de jonge hersenen aanricht. Vriendelijke groet, johanna |
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk