Mijn naam is Ruud Wisse en ik ben 32 jaar.
Aan het einde van onze vakantie (aug. 2002) ging ik de aanhangwagen achter de
auto hangen om naar huis te gaan. Toen ik de stroom op de auto had aangesloten kwam
ik omhoog en sloeg mijn rug volledig vast. Ik kon niet meer op of neer en daarmee
begon een aaneenschakeling van narigheid. Het weekend na onze thuiskomst heb ik
bijna liggen janken van de pijn in mijn rug en wist ik niet meer hoe ik moest gaan
liggen, zitten of staan. Dat was werkelijk een ramp maar het werd nog erger. De
nacht van maandag op dinsdag werd ik plotseling wakker en zaten er twee ambulancebroeders
aan mijn bed. Ik wist niet wat er aan de hand was en wat ze daar deden. Ik was volledig
de weg kwijt en heb wel 10 keer gevraagd wat er in vredesnaam aan de hand was. Meneer,
u heeft waarschijnlijk een epileptische aanval gehad. Omdat ik niet de lichtste
ben was inmiddels de politie al opgeroepen om te helpen sjouwen want ze wilden me
meenemen naar het ziekenhuis. Het had namelijk ruim 3 kwartier geduurd voordat ik
bij was gekomen. Als je dat achteraf hoort kun je je dat niet voorstellen. Omdat
ik mijn trots niet wilde laten varen ben ik op eigen krachten naar beneden gesukkeld
en op de brancard gaan liggen. Ik voelde me erg vies want ik had mijn hele bed nat
geplast. Je hebt totaal geen controle over je lichaam op zo'n moment. Bijna vergeet
ik in deze fase nog te vermelden dat mijn lieve vrouw zo ontzettend is geschrokken
dat ze er nu nog steeds last van heeft. Op het moment dat het gebeurde dacht ze
werkelijk dat mijn laatste minuten waren aangebroken.
Dan kom je in het ziekenhuis en gaan ze allerlei tests met je doen. Grappig was
dat ze een geheugentestje deden waarvan alleen ik naderhand nog de oplossing wist
en de rest vrijwel niet meer. Tja, je moet wel scherp blijven natuurlijk. De tests
bleken allemaal goed te zijn en ik werd weer naar huis gestuurd. Nog steeds versuft
maar toch enigszins gerustgesteld stapten we uit de taxi en gingen we weer naar
huis. Het was nog heel vroeg dus gingen we maar weer slapen omdat we allebei erg
moe waren. Na verloop van tijd volgde er, helaas, nog een aanval die ook weer langer
duurde. Mijn vrouw had de opdracht gekregen na 7 minuten contact op te nemen met
een arts. Deze bestelde, omdat er geen verbetering optreedde, weer een ambulance
voor mij. Dus, weer naar het ziekenhuis en weer allerlei tests en dan de schokkende
woorden: "Meneer, u mag een half jaar geen autorijden!". Op zo'n moment zakt de
moed je echt in de schoenen want ik rijd dagelijks naar mijn werk met de auto. Als
systeembeheerder is het bijzonder handig om snel ter plaatse te kunnen zijn als
er problemen zijn. Omdat er twee aanvallen waren geweest moest ik verplicht aan
de medicijnen (depakine). Ik had nog een week vrij maar ben alleen maar binnen gebleven.
Mijn vrouw moest weer werken en ze wilde mij niet alleen laten dus was er constant
iemand bij me voor de zekerheid. Ik voelde me doodongelukkig en opgesloten. Iedereen
is geweldig geweest voor me maar toch zat ik op dat moment behoorlijk in de put.
De dokter, waar ik een paar dagen later naar toe moest, vertelde me dat ik nog een
week extra thuis moest blijven en dat ik naar de arbo arts toe moest gaan. Na twee
weken thuis zitten was ik het echt spuugzat en wilde ik weer snel gaan werken. Ik
heb een geweldige werkgever en als ik werk dan voel ik me goed. In eerste instantie
werkte ik een uur of zes per dag maar de week daarna werkte ik weer volledig. Ik
voelde me direct stukken beter en de arbo arts was ook verleden tijd want die kon
ik niet bereiken. Elke keer als er sprake was van een afspraak kwam er weer wat
tussen. Op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: "Krijg nu maar lekker de ...".
Gelukkig ben ik op mijn eigen intuïtie ingegaan en gewoon gaan werken want dat is
erg goed gegaan. 's Avonds was ik in eerste instantie erg moe als ik thuis was.
Ik lag vrijwel altijd al te slapen rond een uur of acht en wat me ook erg irriteerde
was dat de depakine zulke vreselijke bijwerkingen heeft. Eetlust is nog wel de meest
irritante daarvan en in het begin ook de vreselijke stank van je urine. Als ik 's
ochtends stond te plassen dan ging ik zowat over mijn nek van de amoniaklucht.
Nu, een maand of vier verder, ben ik gewend aan de trein, werk ik volledig en hard
en ben ik lang niet meer zo moe als in het begin. Wel ben ik voorzichtig met fietsen
en felle flitsende lichten. Gelukkig heb ik thuis een LCD scherm op mijn computer
staan en op mijn werk probeer ik niet lang achter elkaar aan een scherm te werken.
Er zijn geen aanvallen meer geweest en de MRI scan was ook goed. Er zijn verder
geen nare dingen gevonden dus ze hebben geen aanwijsbare reden kunnen vinden voor
mijn epilepsie.
De laatste keer in het ziekenhuis, toen ik de uitslag van de MRI scan kreeg, heb
ik met de neuroloog gesproken over mijn rijbewijs. Hij wist mij toen, net als de
neuroloog eind augustus, te melden dat ik een half jaar geen auto mocht rijden.
Ik moest van hem contact opnemen met het CBR. Dat heb ik toen de volgende dag direct
gedaan en die bleven volharden in hun standpunt dat ik een jaar geen auto mocht
rijden. Via deze site en de staatscourant ben ik er achter gekomen dat de neurologen
in het ziekenhuis gelijk hebben en het CBR niet. Probleem is alleen dat juist zij
de rijbewijzen uitgeven en dat ik dus geen poot heb om op te staan. Via de gemeente
waar ik woon ben ik er weer achter gekomen dat je een bewijs moet invullen van geschiktheid
en een verklaring van je neuroloog en dat er dan weer mogelijkheden zijn. De mensen
bij het CBR zijn er vanuit gegaan dat ik overdag de aanvallen heb gehad. Dat is
echter niet het geval want ik kreeg ze twee keer in mijn slaap. Nu ben ik druk aan
het steggelen met allerlei instanties om mijn rijbewijs begin maar weer terug te
krijgen. Met het rijbewijs dat nu in mijn portemonnee zit mag ik immers geen auto
rijden. Als je zelf epilepsie hebt gehad moet je er goed bij stilstaan dat de mensen
om je heen enorm ongerust zijn en dat je goed moet beseffen dat ze ontzettend geschrokken
zijn de eerste keer!!
Erg graag ontvang ik reacties uit het land op mijn verhaal om zodoende een beeld
te krijgen wat me eventueel nog te wachten staat. Dat kan via e-mail of MSN-Messenger.
Het e-mailadres dat ik in beide gevallen gebruik is:
rcwisse@wanadoo.nl
Bedankt voor het lezen en bedenk dat er ergere dingen op de wereld zijn!!
Groeten,
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk