De eerste keer dat ik mijn aanval kreeg was op mijn 16de na een nachtje werken (vakantiewerk).
Ik was nog niet eens thuis maar bij een tante.
Gelukkig had zij een zoon die epilepsie had (ze herkende het meteen).
Ik heb dan 10 jaar lang een paar aanvallen per jaar gehad.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik nogal nonchalant was in de omgang met mijn ziekte, wat wil je, ik mocht op stap en dat ging niet meer met zo'n ziekte.
Dus ik ging uit tot in de vroege uurtjes en mijn medicatie nam ik ook niet zo strikt.
Met als gevolg dus meerdere aanvallen per jaar in plaats van geen.
Ik heb mijn man leren kennen op mijn 23ste en mijn leven begon toen een zekere regelmaat te krijgen.
Ik werkte toen wel voltijds als verpleegster (dus veel onregelmatige uren werken) maar ik bleef aanvalsvrij omdat ik mij verzoend had met mijn ziekte wat voordien totaal niet gezegd kon worden.
Na een paar jaar begonnen we te denken aan een gezinnetje.
Nu moet ik wel even opmerken als ik sommige verhalen lees dat men mij nooit heeft gewezen op gevaren die een eventuele zwangerschap zou teweegbrengen voor het ongeboren kind.
Mijn gynaecoloog sprak wel over een blijvende inname van de medicatie tijdens de zwangerschap en het liefst niet geven van borstvoeding.
Verder werd hier niet over gesproken.
Misschien maar goed dat ik toen niet alles wist.... Sander werd toen geboren en na een 4-tal jaar Jasper.
Twee heel gezonde zoontjes.
Maar ook hier dien ik eraan toe te voegen dat ik gedurende die hele periode (zeg maar 10 jaar) aanvalsvrij gebleven ben.
Waardoor ik langzaamaan met de medicatie gestopt ben (onder dokterstoezicht natuurlijk).
Tot anderhalf jaar geleden ik opnieuw een aanval kreeg, mijn hele wereld stortte in.
Ik had zelfs een andere opleiding gevolgd om een meer geregeld leven te hebben en er zelfs werk in gevonden.
Meteen rijst dan de vraag : waarom??? En ze zeggen wel dat stress er niets mee te maken heeft maar ik ben er het levende bewijs van.
Mijn schoonzus is anderhalf jaar geleden geopereerd voor een hersentumor met een niet zo goede prognose. Ze is een half jaar erna gestorven nadat ik haar de laatste weken toen ze bedlegerig werd verschillende malen per dag verzorgde en mij probeerde sterk te houden.
Mijn man hebben ze dit jaar een nier verwijderd omdat er een kwaadaardige tumor werd geconstateerd. En net nu ik dacht dat alles een beetje terug in de plooi begon te vallen krijg ik opnieuw een aanval.
Maar we moeten erdoor en met de medicatie gaat dit wel lukken. En zeker nu ik weet dat ik niet alleen ben en ik het eigenlijk nog niet al te vaak heb. Het enigste waar ik het moeilijk mee heb na een aanval is het feit dat ik toch wel een tijdje mij een vreemde voel in mijn eigen wereldje.
Voor mensen die dit ook hebben zal dit wel bekend voorkomen en zullen mij ook wel begrijpen.
Dus graag zou ik jullie allemaal willen bedanken voor jullie verhalen, het heeft mij echt opgebeurd.

BEDANKT!!!