De problemen na een auto-ongeluk

Het was februari 2000. Mijn vriendin en ik waren in Assen geweest om inkt te kopen voor mijn printer. We waren op weg naar het werk van mijn vriendin. Toen wij voor een stoplicht stonden, het was nogal regenachtig, gebeurde het ineens. Een auto klapte achterop onze auto. Op het moment ging het voor mij zo snel, dat ik de helft er niet van mee had gekregen. Toen ik besefte wat er gebeurd was, vroeg ik aan mijn vriendin of alles goed was. Daarna wou ik de auto uitstappen en kijken wat er aan de hand was. Alleen dit ging niet, ik voelde mijn benen niet. Op dat moment dacht ik dat ik verlamd zou blijven. Ook had ik vreselijk last van mijn nek en hoofd. Er kwam iemand naast mij staan en zei tegen mij dat ik rustig moest blijven zitten. Vanaf dat moment begon de ellende.

Uit het ziekenhuis gekomen, was er nog niets aan hand. Okè, vreselijke last van mijn nek en hoofd, maar in de eerste instantie gooiden wij het op spierpijn en schrik. Een aantal maanden later had ik nog wel last van hoofd- en nekklachten, maar dat werd ondertussen al gegooid op een whiplash. Ik wou er zelf nog niet aan toegeven, omdat ik nog maar weinig onderzoeken had ondergaan. En bovendien ik wist wat het betekende als je whiplash had. Aangezien ik een workaholic was, vond ik dat idee maar niets. En ook hadden wij een advocaat ingeschakeld, om alle schade die we geleden hadden en nog zouden krijgen te verhalen op de tegenpartij. Maar goed, zoals in dit soort zaken gaat, gaat het niet erg snel, maar gelukkig had de tegenpartij het wel erkend. Maar in die periode begon er ook nog wat, wat ik nooit verwacht had. Op een avond was ik even de was voor mijn vriendin aan het ophangen, toen ik plotseling achterover viel en hevig begon te schokken. Het vreemde vond ik wel dat ik bij kennis was. We belden de huisarts en hij zei dat het verder normaal was, misschien spanningen en stress. Oke, Misschien was dat wel zo, maar toch vonden wij het erg vreemd.

Een aantal dagen later lagen we s'nachts te slapen. Ik voelde me opeens heel raar worden in mijn hoofd en toen was het een zwart gat. Toen ik weer bijkwam had ik erg last van mijn hoofd en nek, en ik was ook erg gedesörienteerd. Ik zag een vrouw boven mij, maar ik wist niet wie ze was. Later bleek dat mijn vriendin te zijn, en zij vertelde mij wat er gebeurd was. Ik was buiten kennis geraakt en ik had weer zo vreselijk liggen schokken. Ze zei tegen mij: "De huisarts kan mij wat, maar dit is niet normaal. Het lijkt wel een beetje op epilepsie." Ze heeft zelf een broertje die ook epilepsie heeft, dus ze had wel vaker zo'n aanval gezien. Maar goed, ze is geen neuroloog, dus toch maar naar de huisarts toe, voor een verwijzing.

De eerste neuroloog deed een paar testjes, en ze zei direkt dat er niets bijzonders aan de hand was. Wat die aanvallen betreft, daar had zij ook geen antwoord op. Dus weer terug naar de huisarts. We waren niet tevreden met dat antwoord, want in die tussentijd had ik al weer verscheidene van die aanvallen gehad. Achter helsdeuren hebben wij een second-opion voor elkaar gekregen. De tweede neuroloog deed dezelfde testjes als de eerste en zij kon ook op het eerste gezicht niets bijzonders ontdekken. Maar voor de zekerheid wou ze toch een EEG-onderzoek doen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar uit het onderzoek kwam niets naar voren, alles was normaal. Maar ze sloot niet uit dat het wel epilepsie was, we moesten het eerst maar aankijken, en als het erger werd, moesten wij maar weer contact opnemen. Een paar dagen later moest ik voor iets anders naar de huisarts toe. Hij vroeg naar het EEG-onderzoek. Ik vertelde hem dat er niets op te zien was, maar dat ze het niet uitsloot dat het epilepsie was. Hij keek mij aan en zei:"Ach ja, het valt ook niet uit te sluiten, dat je straks een vliegtuig op je dak zult krijgen." Mijn vriendin en ik keken elkaar aan en we dachten allebei: "Wat is dat voor een onzin!!!"

Maar de aanvallen werden erger, dus wij weer naar die tweede neuroloog. Ze deed eerst weer wat onderzoekjes, en weer kon ze niets bijzonders ontdekken. Nou, dan nu maar eens een slaaponthoudings-EEG. Oke, Maar ook daar kwam niets bijzonders uit. Weer niets te zien. Toen heeft de neuroloog mij toch maar medicijnen gegeven, om te kijken of het beter zou gaan. En inderdaad het ging beter. Op den duur weer naar de huisarts toe, en hij maakte weer een vreemde opmerking, zodat wij besloten hebben om een andere huisarts te zoeken.

We gingen verhuizen, omdat mijn vriendin zwanger raakte. Ons huisje was te klein. En door de spanningen kreeg ik weer meerdere aanvallen. Ik dacht: Na de verhuizing zal het wel weer beter gaan. En inderdaad, toen we verhuisd waren, ging het ook beter. Maar in februari 2002 belandde ik in het ziekenhuis wegens nierstenen. Het was voor pijnbestrijding en ik kreeg een blaascatheter. We hadden de verpleging al gewaarschuwd, maar het was toen niet in zo'n mate dat ze er erg alert op waren. Toen de blaascatheter eruit ging, moest ik antibiotica hebben. En opeens kreeg ik gigantisch veel aanvallen. Soms wel 8 tot 10 op een dag, en ook opeens aanvallen van 30 minuten. Dat was nog nooit voorgekomen. Uiteindelijk kwamen ze er na 4 dagen achter dat het weleens aan die antibiotica kon liggen. En natuurlijk het feit dat mijn vriendin toen op het laast liep. Dus alles in combinatie maakte dat ik zoveel aanvallen kreeg.

Ik was net thuis, toen ik weer een zware aanval kreeg. Mijn vriendin belde de huisarts en vertelde dat de aanval niet uit zichzelf meer overging. De huisarts kwam en spoot toen valium in mijn arm. Gelukkig was toen de aanval gauw over. Maar diezelfde avond kreeg ik weer een aanval en ook die ging niet over. Mijn vriendin belde weer de huisarts en er werd beloofd dat er gauw een arts zou komen. Maar na 30 minuten was er nog geen huisarts, dus mijn vriendin weer opgebeld. Er was een ambulance onderweg. En ja hoor, binnen 5 minuten stond daar een ambulance. De broeders kwamen binnen, en die zijn uiteindelijk nog bijna 45 minuten bezig geweest om mij weer bij kennis te krijgen. Gelukkig was de buurman mijn vriendin komen helpen en om haar te ondersteunen, omdat hij ook wel wist wat het was.

Toen de broeders weer weg gingen, zeiden ze tegen mijn vriendin dat het weleens een spanningsaanval geweest zou kunnen zijn, dat gebeurde wel vaker. Maar ze wisten het niet zeker.
Mijn vriendin moest naar de gyneacoloog voor controle, toen ze hem vertelde wat er gebeurd was. Hij schreef het op in haar dossier, en toen de weeën dan uiteindelijk begonnen, lag er stesolid klaar, voor als ik wel een aanval zou krijgen. We kregen een dochter. En in het begin sliep de kleine meid nog wel eens bij mij op de borst en het is weleens gebeurd dat ik dan een aanval kreeg. Gelukkig was mijn vriendin niet ver weg, zodat ze de kleine meid gauw bij me weg kon halen, maar het doet wel erg pijn als je dan weer bijkomt. Wat mij ook erg stoort is dat ik niet alleen mag blijven met mijn dochter, omdat het af en toe nog wel eens misgaat. Dat frustreert me soms behoorlijk. Maar goed, ik hou me dan maar weer voor, dat ik nog genoeg dingen met haar kan doen, als ze groter is.
En de zaak, die loopt nog steeds, en de tegenpartij weigert te betalen, omdat zij zeggen dat ik alles al had voor het ongeluk. Dus ook de epilepsie. En door het ongeluk zit ik wel in de WAO. Ik kan me nu voorstellen om begrip te krijgen van anderen, want ook ik begreep het eerst niet altijd.

Rolf, Grietje en Suzannah Hamminga