Hallo,
Ik heb sinds september 2005 de stempel epilepsie.
Het ging eigenlijk allemaal heel erg vaag! De 1e aanval had ik 15 januari 2005
ben toen naar het ziekenhuis gebracht en de neuroloog daar besloot dat het
ABSOLUUT geen epilepsie was (mijn moeder zei dit tegen hem dat ze dacht dat het
epilepsie was, maar ja, als je zelf iets inbrengt dan is dat uiteraard NIET zo,
want doktoren (tenminste deze) moeten altijd gelijk hebben.) hij beweerde dat
het een ernstige migraine aanval was.
Goed, ik lekker aan mijn rijbewijs begonnen en toen ik bijna mocht afrijden
kreeg ik weer een 'migraine aanval'
Ik naar de dokter, maar hij vertrouwde het niet. Twee weken daarna en een
heleboel onderzoeken kreeg ik te horen dat ik epilepsie had. Er was geen twijfel
mogelijk. Het was duidelijk te zien op de EEG-scan, of hoe dat ook heet.
Ik moest m'n hele leven hier aan aan passen. Mijn eetpatroon, slaap patroon,
enz. Maar goed, je bent 19 en je wilt wat... echt niet doen duz..! (later merk
je wel dat het toch wel goed is, omdat je je anders echt niet goed voelt.)
Ik kreeg medicijnen: Lamictal. Dit werd langzaam opgebouwd, tot 3 x 25 mg per
dag. 's Ochtends, 's middags en 's avonds. In het begin vergat ik het vaak, maar
gelukkig zijn er mobiele telefoons uitgevonden met alarmen. Hierdoor vergat ik
het al minder vaak. Toch is het geen pretje, elke ochtend er om half 9 uit, om
die stomme medicijnen te nemen!
Goed, ik mocht dus officieel niet autorijden. Maar omdat ik toch bijna moest
afrijden heb ik besloten toch maar af te rijden. Mijn rij instructeur wist
hiervan en vond dat ik groot gelijk had. Na 5 keer afrijden ben ik geslaagd! Erg
fijn zeg, een rijbewijs hebben terwijl je toch niet mag rijden...Bah!
Maar ja, niks aan te doen. Afgelopen 5 maanden heb ik 3 redelijk grote aanvallen
gehad. Ze duurden ong 10 tot 20 min. Alles 'inbegrepen' tot het bewusteloos
raken tot de tijd dat ik er 'helemaal' weer was. Hoe het gebeurd, weet ik niet.
Ik voel het niet aankomen. Helmaal niks. Vanaf het moment dat ik 'bewusteloos'
raak, herrinner ik me helemaal niks. Ook moet ik als ik bijkom nadenken wat er
gebeurd is. Ik kan me na ong een half uur pas weer herinneren wat ik daar voor
gedaan heb. En dit dan alleen als ik goed nadenk. De rest van de dag ben ik heel
erg moe en slaap ik bijna alleen maar. Ong. 2 uur na de aanval kan ik weer
helemaal zelfstandig lopen. Daarvoor moet ik worden ondersteund omdat ik anders
weer val.
Maar goed, na de laatste aanval is mijn medicijn gebruik weer verhoogd. 's
Ochtends 50 mg, en 's avonds 75 mg.
Ik moet ook 1 keer in de zoveel tijd naar de neuroloog voor controle.
Omdat ik nog maar net weet dat ik epilepsie heb, weet ik nog niet helemaal goed
hoe hiermee om te gaan, maar ik vind het nog heel erg moeilijk.
Vrienden, klasgenoten en familie accepteren het, gelukkig!
Mijn vriend en ik praatte hier in het begin nog niet echt veel over, vooral
omdat ik hier 'nog niet aan toe was' en hij denk ik ook niet. Het is toch wel
iets waar je de tijd voor nodig hebt om te verwerken.
Nu weet ik ook nog niet echt hoe ermee om te gaan, erover nadenken doe ik niet.
Wil ik nog niet... Vind het nog veel te eng, dat als er iets gebeurd dat ik
helemaal niet weet wat er gebeurd. Ik ben gewoon helemaal bewusteloos!
Nou goed... dit was mijn verhaal..
Liefs Marije
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk