Hallo mijn naam is Anne
Ik kreeg epilepsie op mijn 9de
Ik ben geboren op 04-11-1984, op dit moment ben ik 21 jaar.
Op mijn 9de jaar kreeg ik symptomen van epilepsie, op die leeftijd weet je nog
niet wat het was dus drong het nog niet tot mijn door. Het zat wel in de
familie. Op mijn 10de jaar vonden ze het nodig om onderzoeken uit te gaan
voeren. Eerst moest ik naar een neuroloog toe, die alles regelde. Ik kreeg een
hersenscan en gelijk zagen ze het: Anne je hebt epilepsie. Ik kreeg steeds meer
onderzoeken en door alle spanningen werden mijn aanvallen steeds erger. Ik werd
opgenomen in Heemsteede (daar observeren ze je en doen onderzoeken) ik moest
daar 24 uur blijven en werd heel de tijd geobserveerd. De camera´s draaide met
je mee en ik zat vast aan een apparaat wat alles kon meten en ik had een mevrouw
die me in de gaten hield. Ze deed ook allemaal onderzoeken, om de waren aard te
achter halen. Op mijn 13de kreeg ik een grote aanval. Ik ging s´nachts naar de
wc en kreeg toen ik er liep een aanval, ik viel tegen het bad en de centrifuge
aan en zat heel erg te schokken. Mijn ouders werden wakker en kwamen, mijn
voortanden zaten helemaal los. Mijn moeder haalde gevaarlijke voorwerpen uit
mijn buurt weg zodat ik me niet nog meer kon bezeren. Mijn vader belde een
tandarts en we gingen samen naar Rotterdam toe. De tandarts moest mijn tanden
vastzetten, maar het lastige was: mijn aanval was nog niet helemaal over. Dit
was het ergste wat ik rond mijn epilepsie had mee gemaakt.
Nu ben ik 21 jaar en slik ik lamictal, op deze medicijnen reageer ik erg goed. Al 3 jaar heb ik geen last meer van aanvallen, alleen nog dat ik soms even een paar seconde niks opvang van wat er om me heen gebeurd. Dit kan soms vervelend zijn maar over het ergste ben ik heen. De dokter heeft gezegd dat er een grote kans is dat als ik lamictal blijf slikken, misschien nooit meer last van aanvallen kan hebben of niet zo erg. Gelukkig ben ik er wel mee, maar ik merk dat je leven niet zoals vroeger meer in elkaar zit. Ik heb een leven moeten opbouwen waarin ik alleen zou zijn. Ik kon niks tegen vrienden vertellen en ben nu alleen. Als iedereen wist dat ik epilepsie had was ik ze denk ik ook kwijt geraakt.
Waar ik zelf wel aan moet denken is: geniet van de mooie momenten en denk
niet altijd aan wat er kan gebeuren.
Groetjes Anne
Wil je emailen doe dat naar:
Anne_Kuchler@hetnet.nl
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk