Ik heb ook een eigen verhaal,alleen ik heb deze ziekte zelf niet,maar mijn moeder
had dat! Dus heb er dichtbij gestaan! Mijn moeder had een zware vorm van epilepsie,ze
had ook veel medicijnen,waardoor ze vaak ook geen honger meer had! Mijn moeder is
door de medicatie erg iel geworden....en weinig eten natuurlijk,en veel stress !
Ze mocht nooit geen auto,brommer rijden van de doktoren! Als mijn moeder een aanval
kreeg,hielp ik dr altijd,en in zo'n aanval riep ze ook altijd helep,hoe dat kon
weten we niet,maar ja je wist dan wel voldoende! Haar hele lichaam deed dan raar,en
ze schreeuwde ook kei hard,wat precies weet ik niet,maar hard ging het wel! Op 14
juni 2001,is ze uiteindelijk overleden aan een epileptische aanval! Ze was in haar
tong gestikt! En het mooiste ervan is,ze voelde die ochtend het eigenlijk al aankomen!
Ze had toen haar toenmalige vriend gebeld dat ie naar huis moest komen,en dat deed
hij niet! Vervolgend zei hij gewoon,dan bel je je vriedin maar,dan belt zij de dokter
wel en heeft opgehangen! Dus hij heeft wel haar vriendin gebeld,maar toen haar vriendin
bij me ma kwam,was het al te laat! Ze heeft nog 112 gebeld,ze hebben mijn moeder
nog gereanimeerd,maar mocht helaas niet meer baten! Mijn moeder was 36 toen ze te
overlijden kwam!! Ik was net 2 weken 18,en mn zusje net 2 dagen 14! Ik was bij een
oom en tante op logee,en kreeg in de middag een telefoontje dat mn moeder was overleden!
Ik schrok heel erg,want dat kon niet,niet mijn moeder! Ik vroeg waaraan dan,zo plots...
Ja door haar epilepsie!! Ik raad ook iedereen die epilepsie heeft,een tongpiercing
AF!! Mijn moeder had ereen,en daardoor was ze schijnbaar ook gestikt,want de piercing
bleef hangen!! Als ze die piercing niet gehad had,dan was het warschijnlijk anders
gelopen! Dus mensen,geen piercing!!! We zijn nu inmiddels 6 jaar verder,en het gemis
is erg groot! ik heb ook nog een harts vriendin,zij heeft ook epilepsie,dus ik weet
wat het inhoudt en wat het met je doet! Toen mijn moeder net was overleden,ik denk
een weekje later kreeg mijn vriendin ook een aanval,maar dan in de badkamer! Ik
werd voordat het gebeurde uit mijn slaap gehaald,ik denk door een engel! ik durfde
eerst niet mijn bed uit,ik dacht nee ik wil het niet nog eens mee maken! Mar toch
ging ik,want iets in mij zei dat ik moest gaan! Toen ik de deur open deed begreep
ik ook waarom! Mijn vriendin was met haar hoofd op de punt van de wasmachine gekomen
toen ze die aanval kreeg! Er lag overal bloed,het was best eng! Gelukkig was ik
erop tijd bij,want ze was op dr slaap gevallen zeg maar! Dus ik heb doktors gebeld,die
kwamen meteen,en alles liep uiteindelijk goed af!! Als ik bij mijn vriendin slaap,slaap
ik niet naast haar in bed! ik ben nog steeds bang dat als ze een aanval krijgt dat
ik dan verstijfd word door angst! ik heb liever dat ik er wakker van word,en dat
ik dan moet gaan kijken of zo! Klinkt misschien raar,maar epilepsie is een angst
voor mij geworden,en weet ook niet hoe ik er overheen moet komen! ik heb mensen
gevraagt hoe ik dat kan doen,maar niemand weet dat en kan me er bij helpen! Nou
dit was mijn verhaal,en hoop dat sommige er wat aan hebben!!
