Hallo,
Sinds 3 jaar heb ik epilepsie, ik was net 21 geworden. was net getrouwd alles
leek ons voor de wind te tegaan totdat.......
Mijn man kwam thuis van zijn werk, en ik was aan het eten koken, totdat ik neer
viel, en schokte en blauw werd en mijn ogen wijd open stonden en mijn hele lijf
op spanning stond. mijn man dacht echt dat ik dood ging en belde 112. Na een
paar dagen in het ziekenhuis gelegen te hebben, met verwondingen dachten ze aan
epilepsie. Mocht een half jaar niet auto rijden. Ik werkte zelf in de
wijkverzorging, was wel even een lastige periode, maar daar heb ik me goed door
heen beslaan. Ik dacht en de dokters ook dat het maar eenmalig was. Na die half
jaar mijn leven weer op orde te hebben kreeg in April weer een zwaar aanval 's
morgens vroeg om 6.30 uur. Ik werd tegen acht uur 'smorgens weer wakker op bed,
en ik voelde dat dit niet goed was. mijn hoofd zat onder het bloed, overal had
ik verwondingen, en ik wist zeker dat ik om 6 uur buiten met een kop koffie was.
Al snel bleek dat ik weer een aanval had gehad, mijn kop koffie lag kapot naast
de stoel waar ik in zat, ik was naïef en dacht weer, nou stom toeval. Maar omdat
ik binnen een jaar weer een aanval had gehad mocht ik een jaar niet autorijden.
Vanaf toen begon het pas echt tot me door te dringen dat dit mijn leven zal
veranderen. Nog geen twee maand later kreeg ik weer een zware aanval. Ik lag op
bed toen het gebeurde. Gelukkig had ik nu geen andere verwondingen. Ik was zelf
nog niet toe aan medicijnen, dus ik leefde zonder medicijnen tot ik een maand
later weer een aanval kreeg onder de douche, gelukkig was mijn man in de buurt,
die mij op bed heeft gelegd. En weer zat ik onder de verwondingen. Vanaf toen
ben ik aan de medicijnen gegaan, en dat voelde zo goed, ik had eindelijk weer
het idee dat ik me zelf weer was, de maanden vlogen voorbij, en ik was aanvals
vrij, nog twee maanden en ik mocht weer autorijden. Helaas heb ik in deze
periode mijn baan verloren, en ben voor mij zelf begonnen. waar ik veel plezier
en veel vechtlust voor heb en nog geen moment spijt!
maar helaas heb ik kort geleden weer een zware aanval gehad, ben weer bij een
punt, waarbij ik me zelf weer heb verloren. En weer helemaal opnieuw kan
beginnen. De twijfel is weer toe geslaan. Van alle aanvallen die ik heb gehad
kan ik me echt niets meer van herinneren, ik voel het ook niet aankomen.
voor mij is van af die laatste aanval weer alles onzeker.
Liefs
Copyright © Stichting Epilepsie Netwerk